به هيچ كسي كه هيچ گاه  برايش ننوشتم      

اين چندمين بار است كه برايت نمي نويسم ، دليلش را نمي دانم كه تو چرا مثل بقيه ي آدم هاي توي اين سطرها نوشته نمي شوي ...

در زندگي خودم خيلي از چيز ها را نتوانستم بنويسم يا خيلي ها قابل نوشتن نبودند ...

صدا ، كاش مي شد صدايِ سنتور را نوشت ، يا به تصوير كشيد آنهم نه در قالب نت هاي بي روح بلكه وقتي نوشته را مي خواني الهه ي ناز در گوشَت ترنم بگيرد ، تو را آنقدر در خود غرق كند كه نفهمي اين شبي كه صبح كرده اي فقط در يك تصنيف غرق بوده اي و در يك تصنيف اشك مي ريختي ...

در صداي سنتوري نيازمندانه دستت را دراز كرده اي ...

آنوقت كه اين همه ننوشتن و نتوانستن در تو زنده شد تازه به ذهنت مي رسد كه هنوز مسيرهاي زيادي هست كه نرفته اي ...

اين ، تو را جوري حركت مي دهد ، آنقدر كه از تو اثري نمي ماند و گـم

 مي شوي توي دلهره گي ِ آب هاي جهان ...

                                                                                                                 j.A.v.i.D.d

                                                                                                                  ۱۵ مهر ۸۷