شب های خودم را

   پهن می کنم   بر شفای خاک

در امتداد نامتناهی دست

              و گوارا می نوشمت

   ای شعاع همه رنج

                              در شتاب شرمگین خاب

پرش موج گونه ی باد

                       در تلاقی صدا و انگشت

                             در تفاهم شیری ماه

سایه می ماند و

    /  ما  /

سکوت را هاشور می زنیم

                                         بر پهنای برگ

به نیل می نگرم و تو را کشف

 که چگونه شب ها

                  بر مزارم / آفتاب می شوی و

                                                                    خاک

در نیمه ام پلک می زنم

     و گشوده می شود پلک در سینه ام

    از ابتدای شهر

        چرخ می زنم و         چرخ

   در صدای نمناک ِ

       نیمه ی نیم شده ی مسدود ِ پلک

       فرش می شود و     فرش

                           آسمان - زمین ِ زاغه ی زرد

        سرشار از دست و

                         دست

                       / دزدانه /

                             طلوع می کند

         و  آغاز می شود یک تقابل نیم مرده

                                               بر مزار ِ شهر ...

                                                                              زمستان ۸۵