نامه اي به سه تفنگدار آنارشيست ...

(( در متن ، چيزي جز خودِ متن نيست ))

                                                          يدالله رويايي

دوست خوبم ، تيرداد ...

بعد از آنكه مقاله اي با عنوان (( بورژوازي ادبي – نخاله هاي بادكنكي ))

به تشويق خودتان خواندم ، سعي كردم تأمل بيشتري در آن بكنم و پا از چند

كامنت معمولي فراتر بنهم . مقالاتي از اين دست نياز به بازخواني و حتا جمع

خواني دارد كه تنها با نشر در چند سايت يا وبلاگ توانايي متني اين نوع

مقالات روشن نمي گردد . من نيز پس از چند بار خوانش مقاله ي – به قول

خودم – سه تفنگدار ( سميعي ، ماني ، راد ) به اين نتيجه رسيدم كه بايد در

مقالاتي از خودتان كه به عنوان تقريبا يك نيمه مانيفست ادبي به پرچمداري

از ادبيات نسل جوان و پيشرو به نشر مي رسانيد ، وسواس بيشتري به خرج

دهيد ، البته حقير كوچكتر از آن است كه بخواهد توصيه اي به دوست

صميمي خود بكند ، لذا اين دوست را كه از آن آنارشيست هاي اسلحه

بدست !! هست بخوبي مي شناسد كه ماهيت اكثر كارهاي ادبي او جنبه

هايي از هنجار گريزي و اعتراض را در خود دارد .

اينكه در ادبياتي كه شما از آن به عنوان بورژوازي ادبي نام برديد نفراتي با

صفات خاص خودتان وجود دارد شكي نيست ، چرا كه به عقيده نگارنده اين

سطور حتا بورژوازي ادبي ناشي از ادبياتي به نام ادبيات پورسانتي است -

كه بعدها در مقاله اي كوتاه آنرا به جهان متن خواهم كشاند – ولي بحث در

آن قسمت رو به تشويش مي رود كه متن به نمايندگي از شما و – ما – پيام

خويش را به بستر ادبي كشور تزريق مي كند ، حال اگر اين تزريق تا حدي در

محيط آرام و بر طبق اصول و قاعده انجام گيرد ، تأثيراتي بس شگرف خواهد

گذاشت و اگر اين تزريق از بدنه متن به ذهن مخاطب با حركاتي فراتر از

آنارشيست گري صورت گيرد نه تنها تأثير نخواهد داشت ، بل به فلج كردن

ذهن مخاطب نيز مي انجامد .

البته من نيز سعي كردم – همانند خودت – با نگاهي كلي گرايانه در اين نامه

از جريان ادبي بازگشت كه چند سالي است دغدغه اي بين جامعه ادبي ما

در داخل و خارج به راه افتاده ، عبور كنم . دوست دارم دوستاني همچون

شما از خستگي شعر امروز ايران – به بيان دكتر براهني – بكاهيد . پس بر

شما كه همواره به عنوان منتقدي هنجار گريز و در حين حال واقع بين كه

هيچ گاه دچار خودسانسوري نشده است ، واجب است كه نقد و نظرهاي

خويش را بيشتر به فرم و ساختارهاي تكنيكي پياده كنيد و از ايجاد فضاي 

احساسي بدور باشيد .

(( هر قصه ، آينه اي است كه ضمير نويسنده را مي نماياند و ضمير آدمي خود آينه اي است در برابر جهان ))

                                                                                    آلن رب گري يه

يا حق

شعبان بالاخيلي – 23 اسفند 84

لینک به مقاله مورد نظر : بورژوازی ادبی – نخاله های با د کنکی ( تیرداد راد)

همین مقاله در سایت صحنه ها