لبانت بوی کافور می دهد

       و پروانه می شوی

                        در جاده ابریشم

هنوز مرگ با دستان تو

                             آغاز می شود

 از هزار و یک شب بغداد

     حتا یک قصه نمی خواهم

خدایان چه تاریک و مغموم

                            مسخ می شوند

بر سجاده

        دانه اناری اشک می ریزد

فرعون هم که باشی

                       با لبانت خواهم آمیخت ...

......................................................................

بهرام اردبیلی هم رفت ...

«تابوتى از مفرغ
كه در باران ها زنگ نمى زند و برشانه ها
به سبكى ى ستاره ى ستوانى روستازاده ست،
در فرصت اين شمشاد
تشييع مى شود
و با صفير خاموش چشمى
مثلث تنهاييم به هم مى ريزد.»